Sexy stories; de kracht van verhalen

Gisteravond ben ik bij een sfeervolle bijeenkomst geweest van ‘Vrouw In Bedrijf’, een netwerk van vrouwelijke ondernemers uit de omgeving Haarlem. Ik was uitgenodigd op het landgoed Waterland, een sprookjesachtige plek in deze donkere tijd van het jaar. We hoefden alleen de brandende kaarsen door het bos te volgen en kwamen zo aan bij het landhuis, waar het vuur in de enorme haarden brandde en we werden verwelkomd met glühwijn.

De avond stond in het teken van verhalen vertellen, met het achterliggende idee dat een verhaal met body aantrekkelijk is en je zo je succes kan vergroten. De opdracht van de verhalenvertelster en tevens de secretaris van de stichting VIB was om in een kwartier het verhaal achter je bedrijf op te schrijven. Hierna las je in klein comité elkaar de verhalen voor.

Het was een mooie avond en ik voeg bij deze mijn verhaal toe. Mijn, of ons, bedrijf is pas net opgericht, maar is al een paar generaties terug geworteld. De beginzin kregen we van de verhalenvertelster alvast mee. Deze zin veroorzaakte meteen een warm gevoel in mijn buik, en de rest van het verhaal sloot soepel erop aan.

Dat moet ik haar toch nog eens vertellen…

…dat dat hele warme, welkome, gastvrije ontvangen van mensen een echte kracht is, die ik van kindsbeen af heb meegekregen en dat ik daar tegenwoordig mijn geld mee verdien. Zij had in haar tijd haar eigen moeilijkheden, haar Zeitgeist en omstandigheden. Het was hard werken voor een klein meisje, zo net klaar met de lagere school. Helpen in de huishouding en dan vooral in de keuken bij het gezin van de dokter in Spaarndam. Of was het de dominee, nee, ik geloof dat het de dokter was.

De norse huishoudster had de sleutel van de provisiekast aan een touwtje om haar nek hangen en je kreeg alle ingrediënten voor je gerecht één keer, precies afgepast mee. En je zorgde wel dat het lukte, want anders moest je terug naar die mevrouw, op je twaalfde jaar, dat wilde je niet. Dan leer je wel koken. Haas bereiden voor de gasten die kwamen eten of een cake bakken in een houtgestookte oven.

Eenvoud, aandacht en liefde, dat waren de belangrijkste ingrediënten van het eten en van alle warme momenten die ik en anderen met mijn oma beleefden. Nu vormen ze de basis van mijn bedrijf. In alle eenvoud en met aandacht en liefde mensen ontvangen en eten bereiden met ingrediënten die ook op die manier geproduceerd en verhandeld zijn. Eenvoudig met aandacht en liefde mensen elkaar laten ontmoeten is wat we doen. Dat had ik haar graag nog eens willen vertellen…

Het komt als altijd weer, op liefde neer...

Binnenkort vier ik de verjaardag van mijn oma. Met mijn familie. Op zich niets bijzonders zou je zeggen, behalve dat ze alweer bijna tweeëneenhalf jaar geleden is overleden. Ik heb iedereen maar uitgenodigd om te komen eten.

Als ik aan een verjaardag van mijn oma denk, zie ik een huiskamer voor me met een kachel waar twee grote pannen op staan. Er zit soep in, altijd twee soorten. Ze was op 8 december jarig en waar we elke zondag bij haar uit groenten- en kippensoep konden kiezen, was het rond deze tijd vaak bruine bonensoep en erwtensoep. En dan echte, van botten en merg. Met roggebrood en katenspek.

Iedereen is er, in mijn plaatje. En zo jong nog. Mijn nichtje die nu net aan haar derde studie is begonnen zit hier nog in een wipstoeltje, mijn opa leeft nog. Vrienden van mijn jonge oom zijn er, ze drinken pijpjes pils. En er is bowl in een fantastische glazen schaal met van die kleine schaaltjes die er aanhangen. En kwarktaart. Ook andere taart, maar ik weet al in de auto op weg hierheen dat ik kwarktaart neem. En ik help natuurlijk.

Kortom, ik hoop dat we binnenkort met de hele familie, (we denken gewoon erg aan diegene die er niet meer zijn, dan zijn ze er een beetje bij), de gerechten maken waarmee mijn oma ons verwende. Dat iemand zich aan haar draadjesvlees waagt, iemand schelvis met botersaus maakt, iemand die kwarktaart maakt, met mandarijntjes. En we port drinken en veel lekkere koffie. Met liefde.

Slow food on a high pace

Varkens, sinaasappels, paarse mais en siciliaans ijs. Gedroogde vijgen met anijs, vermouth as you never had it before... Dat is de 'Salone del Gusto', de tweejaarlijkse beurs van de internationale Slow Food organisatie. Italië in een notendop: 4 hallen vol met zorgvuldig geproduceerd eten. En al de producenten erbij.

Na 10 uur slenteren, proeven, kijken, ruiken en voelen bedachten we op dag twee een spel: ken je producent. Zoals een hond en het baasje op elkaar lijken, zo herken je na 500 pecorino's de kaasboer. En de wijnboer. En valt de vijgenboer met zijn heldere blik en dito huid echt op tussen de stoere varkensboeren die hun ham en 'lardo' venten. Zet een paar verschillende boeren op een rijtje en kijk of je kunt zien wat ze verbouwen.

Misschien was het de behoefte om de controle terug te krijgen na overdonderd te zijn door de overvloed aan eten. Het had een wat vervreemdend effect, zoveel eten terwijl de boodschap van 'Slow food', naast genieten, ook matiging is. Dat is meteen het enige kritiekpunt op een beurs die 180.000 bezoekers een blik gaf op de diversiteit die er is aan eten, in Italië en daarbuiten.

Wat het bijzonder maakte, was om rond te lopen tussen al die andere geïnteresseerden en je bewust te worden dat er veel mensen zijn die het belangrijk vinden dat eten op een natuurlijke, zorgvuldige en vaak kleinschalige manier gemaakt wordt. En dat er zoveel verschillende vormen tomaat zijn, zoveel kleuren rijst, pimpelpaarse mais, ontelbare verschillende kazen in allerlei vormen, verse gifgroene olijfolie en de lekkere dingen die ervan gemaakt worden. De 'Salone del gusto' is veel grootser opgezet dan twee jaar geleden en dat lijkt me een teken dat slow food een succes is en een bestaansreden heeft.

Het leukste vond ik zonder meer de workshop 'Koreaanse Kimchi maken', gegeven door een oudere Koreaanse Kimchi meesteres, die in het engels werd vertaald door een Italiaans sprekende Koreaanse jongen met op de achtergrond een Macedonische drumband. Kostte even wat concentratie, maar ik weet nu alles van Kimchi. (= Pittig ingemaakte kool, die Koreanen als basis gebruiken voor heel veel gerechten, voornamelijk in de winter als er niet zoveel verse groenten verkrijgbaar zijn, heerlijk)

En het lekkerste? De minestrone op het streetfoodstraatje waar ze straateten uit allerlei landen (maar vooral Italië) klaarmaakten wint het net niet van de 'bombetti'. Goddelijk varkensvlees, gekruid en met een beetje kaas ertussen opgerold en met een heleboel op een grote spies boven stoer vuur gegrild. 5 in een puntzak, biologisch biertje uit de Dolomieten erbij, zonnetje...

Over twee jaar ga ik weer. Misschien ga je dan wel mee, op een 'salone reisje', volledig georganiseerd door Curious Catering, met leuke workshops, interessante lezingen en proefsessies. En natuurlijk uitstapjes vermouth drinken in een van de barokke cafés in de stad en witte truffel eten op de 'fiera' in Alba! Saluti!

La rentrée

Een paar jaar achter elkaar was ik in deze tijd van het jaar, alleen, in Parijs. Ik vind dit de mooiste tijd om er te zijn. Eigenlijk is het nu nog iets te vroeg, maar begin September is het zover: 'la Rentrée'. Ik las de Franse Elle eten en er was een artikel aan gewijd, het einde van 'la morte-saison' wordt gevierd. Augustus is 'la morte-saison' ten top, er is werkelijk niets te beleven. Niet alleen de scholen zijn dicht, de overheid ligt zo'n beetje op zn gat, en de middenstand is op vakantie. Dan gaat iedereen maar op vakantie. Waarschijnlijk het beste wat je kunt doen. Maar nu is het dan bijna September en de mensen komen terug.

Waarschijnlijk is het geen toeval dat het oogsttijd is, de vijgen vallen rijp uit de boom, al het fruit tiert welig, er is een overvloed aan heerlijke verse dingen en de Fransen weten daar wel raad mee. Zo at ik een keer op een mooie zonnige zondagmiddag in de Marais een stuk vijgentaart met groene thee. Die thee zat dus in die taart verwerkt en de combinatie van het niet zo zoete, maar perfecte korstdeeg waar je groene theeblaadjes op terug vond, met die rijpe vijgen, in de zon, daar kan weinig tegenop. Dan kwam daar nog het geluk bij van zo'n toevallig tegengekomen klein theehuis waar je op de borden van andere gasten al kon zien dat alles met liefde zelf gekookt was, en dat bijna uit zijn voegen barstte van een paar gezelschappen vrienden die elkaar, waarschijnlijk na zo'n vakantie, eindelijk weer troffen voor een uitgebreide zondagse lunch...

Sindsdien speel ik tijdens mijn vakantie al met het idee om een 'Rentrée-feestje' te geven. Lekker eten in de tuin, zo in de nazomer, heerlijke dingen maken van wat er nu geoogst wordt. Glaasje wijn erbij en bijpraten met vrienden en familie. Ik zie het helemaal voor me. Het wordt ook alweer wat eerder donker dus vanaf een uur of negen kunnen de lampionnetjes aan die we in de bomen en struiken hangen. Allemaal dierbare mensen in comfortabele stoelen met een glaasje in de hand en zonodig een dekentje over de benen, vertellen waar ze in de vakantie van hebben genoten en wat ze van plan zijn om dit komende jaar te gaan doen. Dit jaar gaat het ervan komen! En als het dan een jaarlijks terugkomend verschijnsel wordt kan iedereen volgend jaar vertellen of de plannen zijn waargemaakt.

Onze plannen zijn helder. Na een aantal proefsessies het afgelopen half jaar waarin we met Curious Catering hebben kunnen experimenteren en kunnen uitvinden waar onze kracht ligt en waarin we ons onderscheiden weten we nu genoeg en hebben zojuist besloten om nu dan echt professioneel van start te gaan. En daar heb ik zin in! Ik hou je op de hoogte!

Kliekjes en cava

Mensen om ons heen vinden het ook leuk dat wij zijn gaan cateren. Sinds ik hoeveelheden heb leren inschatten (lees: afwegen en standaardiseren) is er aanzienlijk minder over na een klus. Maar het kan gebeuren dat niet alle gasten op komen dagen. En dan gaat er eten mee naar huis. Zo kan het gebeuren dat er een 'pop-up holtkampkroketten-straatfrituur' gehouden wordt, een 'oester-rosé-voetbal leftover rendez-vous' of zoals gister een spontaan familiefeest met 60 overgebleven goddelijke indonesische sateetjes.

De tuin blijkt steeds beter geschikt om groepen mensen te ontvangen in de afzonderlijke zitjes. De bloeiende rozen, vlinderstruik en jasmijn doen hun subtiele werk. Soms worden alle bankjes en stoeltjes en krukjes bij elkaar getrokken en zit iedereen in een gezellige onderons bij elkaar. Idyllisch werd het gister toen de spelende kinderen helemaal bij het gezelschap betrokken waren omdat de 3 armige schommel nou eenmaal tussen de enorme tuintafel en de etende mensen in stond.

En zo krijgen we op spontane laagdrempelige wijze langzaamaan het huiskamerrestaurant wat ik al heel lang wil. Ik dacht altijd dat het niet te combineren zou zijn, maar het gaat prima. En wij vinden niks leuker dan feestjes en etentjes organiseren. Dus als mijn moeder belt of we misschien het Australische gedeelte van de familie dat morgen terugvliegt naar huis bij ons willen ontvangen, dan gooien we de plannen van de dag om en gaan opbouwen, marineren, trekken wat onkruid uit de tuin, zetten de drank koud, halen de borden en glazen van zolder en het feest kan beginnen.

Met de kroketten idem dito. Daar waren we niet aan toegekomen bij een borrel die ik caterde, maar ze waren wel ontdooid dus moesten op. Nou kan je mij 's nachts wakker maken voor een ambachtelijk en met proefbaar veel liefde gemaakte kalfs, of garnalenkroket van Cees Holtkamp. En 10 vind ik ook geen probleem (mini's dan hè) maar 60... Dus het gerucht bij een paar buren laten vallen, tuintafel op straat, frituur erop en vanaf een uur of vier stroomt de stoep vol met gezellige welwillende buren die met eigen glaasjes en wijntjes en kindjes mij komen helpen met eten. Terloops kan ik dan vertellen over mijn nieuwe nering, want het maakt wel nieuwsgierig zo'n krokettenkliekje. Nadat ze alle 60 in no time zijn verorberd regelt mijn zoon van vier nog een baal friet bij de buurvrouw en dan is echt iedereen tevreden.

Voetbal kijken onder de parasol met een paar mensen die op de mand met 36 oesters en 3 al geopende flessen zinderende rosé afkwamen was ook geen verkeerde manier van duurzaam met eten omgaan.

Er liggen nog flessen overgebleven cava te prikken in de schuur. Ze komen van Cava d'or en zijn van het huis Pere Ventura. Die flessen hoeven natuurlijk niet perse op. Eén is er gesneuveld tijdens de wedstrijd tegen Spanje, dat leek mij een goede bestemming. En wat te doen met de andere twee flessen... Vrijdag komt er een goede vriend eten. Ik heb in het Moro kookboek een heerlijk recept gelezen van gepocheerde witte perziken met cava granizado. Joehoe! Ik voel toch een urgentie, zo'n cava moet je volgens mij niet te lang laten liggen, en dan drinken we die andere fles erbij op!

Curious Catering Sapjes

Na het succes van afgelopen zaterdag volgt er een leuke nieuwe uitdaging. Ik ben in de running om sapjes te gaan maken op een zelf te ontwikkelen juicebar op een groot festival binnenkort! Er komen zo'n 20.000 mensen. Met mijn nieuw ontwikkelde organisatietalenten zeg ik: geen probleem. Het leuke is, als dat organiseren eenmaal in je bloed gaat zitten blijk je alles te kunnen organiseren en dan opeens is de sky pas de limit. Want als iets voor 25 mensen kan, kan het ook voor 150 en voor 20.000.

Wel ben ik even in mijn netwerk gaan rondkijken wie gewend is aan dit soort aantallen en evenementen. Zelf heb ik tijdens mijn studietijd ontelbare sjuutjes geperst bij de juicebar in de Bijenkorf, een zelfstandig (onafhankelijk van de Bijenkorf) opererende unit, die geheel op studenten draaide. Een ideaal bijbaantje omdat naast de nodige pecunia ook de vitamines op dagelijkse basis binnenstroomden. En je kater verdween terwijl je werkte (aangezien vitamine c en vocht naar mijn weten de enige remedie is).

Maar die ervaring is wat mager om dit nieuwe event van de grond te trekken. Dus op naar een oude vriend die al jaren als chef Valentijn hele leuke cateropdrachten doet, zowel bij mensen thuis als op bijzondere locaties (paradiso, grote strandevents, dat werk). Met een professionele blik rekende hij me in een minuutje voor wat het zou kunnen opleveren en kosten, afhankelijk van de voorwaarden. Kijk, daar moet ik ook naar toe. Het meest inspirerende vond ik dat zijn hele pand vol stond met interessante stylingspullen. Leuk: precies de sfeer neerzetten die je wilt met je eigen spullen. Moet ik er eerst wel ergens een pandje bij hebben...

Hoe moet het nou verder met de sapjes? Soms vallen dingen zomaar op zijn plek, bij mij de laatste tijd verrassend vaak. Gister belde mijn neef mij en op de vraag hoe het mij verging deed ik vrolijk het sapjesrelaas. Bleek hij me net te bellen om te vragen of ik niet wil helpen een juicebar op te zetten op de biomarkt op Texel! Aanstaande zondagavond verruil ik mijn geplande Heemstede jazzfestival avondje dus voor de boot naar Texel om maandag op de markt de eerste Curious-Catering-Sapjes te maken. Compleet met strobalen voor de bar en een hele toog met sprankelend vers biologisch fruit. Als je in de buurt bent? (Van 7.00 tot 13.30 in Den Burg.)

Aardbeienfeest

Er is een kleine rush gaande op twitter, na een artikel in het NRC. Zondag a.s. is er een flashmob om de aardbeien van Jan Robben te steunen. Ik heb al eerder deze zomerkoninkjes onder de aandacht gebracht. Ze worden met veel aandacht en zorg geteeld. Doordat ze maar langzaam groeien hebben ze heel veel (zoete) smaak en een heerlijk volle structuur.

Zaterdagavond caterde ik het lustrumfeest van trainingsburo Van Harte & Lingsma dat 25 jaar bestaat dit jaar. Een van de hapjes had ik gebaseerd op het belangrijkste theoriemodel waarmee H&L mensen in hun trainingen inspireert om persoonlijk leiderschap te tonen.

Even een stukje theorie: de kern ervan is dat je altijd de keuze hebt om te bepalen hoe je met een moeilijke situatie omgaat. Je kunt balen en jezelf of anderen de schuld geven en het idee krijgen geen invloed te hebben op de situatie. Of je kunt de situatie accepteren en dan kijken wat je zelf kunt doen, hiermee krijg je vaak het gevoel dat je wel invloed op de situatie hebt en dat kan dan allerlei creatieve processen genereren die een stroom aan energie en mogelijke oplossingen op gang brengen. Het heet de cirkel van 8 en de bovenste cirkel staat voor de verantwoordelijke loop, de onderste voor de slachtofferloop.

De hapjes waren in deze vorm (een acht) gepresenteerd met in de bovenste cirkel gezonde heerlijke hapjes en onder minder gezonde heerlijke hapjes (worst van Livarvarken, roskilly's fudge, marshmellows voor boven de vuurkorf).

Om een lang verhaal naar een clou te brengen: bovenin had ik onder meer een schaaltje aardbeien staan van Jan Robben. Het was een feest op zich om de reacties te zien van mensen die ze aten. Een soort verbazing als ze in de mond verdwenen, zo'n smaakexplosie, dan de volle structuur, en een gelukzalig bevestigende blik: ja, zo horen aardbeien te smaken...

Het schijnt dat deze prachtige aardbeien niet zo goed verkopen, omdat ze wat duurder zijn. Dat is omdat ze, zoals eerder gezegd, langzaam groeien, en dat gaat niet goedkoop, want dat kost tijd en... aandacht.

Een moeilijke situatie dus, en dan kan je kiezen: bij de pakken neerzitten of je gaat, in termen van de cirkel van 8, leiderschap tonen en iets doen! Esther van Aalst heeft het in gang gezet en daarna is het opgepikt door onder meer Samuel Levie van de Youth Food Movement, (een organisatie van jongeren in de slow food traditie). Hij is niet gaan zitten balen, maar heeft een strawberry flashmob georganiseerd za a.s. in Amsterdam (nu nog geheime locatie) om Jan Robben te steunen. Als je op de twitterberichten af kan gaan nu al een succes! Mijn groene eethart gaat harder kloppen van dit soort initiatieven en van mensen die zoveel passie stoppen in de voortgang van heerlijke producten of het maatschappelijk bewustzijn hierover.

Dus ik zou zeggen: komt allen zondag of scherp in ieder geval je aarbeienbewustzijn ;) (Locatie wordt op twitter bekend gemaakt).

Oesters en dynamiek

Wat een week. Goed geshopt, gepland en gekookt deze week. Eerst voor de verjaardag van mijn twee meisjes van nu drie jaar! Driewerf hoera! En toen voor Vincent's lunch waarin hij het met 3 andere inspirerende mensen wilde hebben over een initiatief voor waardecreatie. Een nadere kennismaking annex brainstorm, beeldvormend. Eerst zou het een dinertje zijn, daarna werd het een lunch zonder keuken, waar ik zelf helaas het grootste gedeelte niet bij kon zijn. Beperkingen zijn in deze fase van mijn onderneming niet zo gek, ik heb zoveel ideeën dat het wel lekker is als er wat kaders zijn. Geen keuken is ook een kader. En er niet bij zijn ook. Koud dus, niet zo'n zin in warmhoudscenarios.
Het werd een grote picknickmand met Gillardeau oesters, Gruner Veltliner, gegrilde vijgen met ricotta en ahornsiroop, salade van gegrilde groene groenten met salsa verde, kazen, ham van Berkshire varkens en heerlijk brood van le fournil. En natuurlijk lambada aardbeien, met mascarpone.
Ik heb erg genoten van het creatieproces om zowel in eet, als psychologie termen te kijken wat ik kon bijdragen aan het succes van de meeting. Ik stond bijzonder vrolijk op na een veel te korte nacht en vond het heerlijk om om 7 uur citroenschilletjes te maken voor de mascarpone en de kroontjes van de aardbeien te halen. Even later witte aubergines grillen en bossen groene verse kruiden staafmixeren voor de salsa verde. Grappig om de gezichten van mijn lieve gezinsleden en de verjaarslogees te zien bij het beneden komen voor ontbijt als het huis al blauw staat (dat effect heeft onze grillpan op de open keuken en dus ook de huiskamer....)
Er waren wel een paar hersenbrekertjes. Hoe leid je een gesprek waar je zelf niet bij bent bijvoorbeeld. Het leek me sowieso belangrijk dat ze met elkaar het werk deden, zowel in praatzin als in eetzin. Dus op een papieren damast tafellaken 4 meter lang vragen geschreven die als input konden dienen voor een goed gesprek of nadere kennismaking. Tussen al het eten door lag de gespreksstof voor het oprapen. De oesters bleken een leuke kickstart. Een uitdaging om open te krijgen, wie kan het, durft het te leren, lust het uberhaupt niet of heeft nog nooit zo´n zalig beestje gegeten?
Ik kon aan het einde toch aanschuiven en was overvallen door het enthousiasme van 'mijn gasten'. Het was bijzonder om de tafel te zien zoals ik hem had voorgesteld, compleet met de vrolijke kaarsen en de vaas bloemen die ik ook in de mand had gestopt. Grappig gezicht, zo'n feestelijk gezelschap in een kamer in een groot kantoorpand in Den Haag. Dit beeld komt dicht bij mijn missie. Het (zakelijke) leven dynamisch en verrassend houden. En ervan genieten.

Een lente vol belofte

Het zit in de lucht! Zo gaat dat dus met een plan als je er echt iets mee doet. Mijn idee om psychologie en koken cq eten te combineren begint wortel te schieten. Op twee succesvolle proef etentjes bleek het concept te werken. Mensen vinden het heerlijk om onder het genot van een met aandacht bereide maaltijd een goed gesprek te hebben. Niks nieuws zou je zeggen. Maar het is niet vanzelfsprekend. Vaak gaat het op een feestje over kinderen, vakanties, werk. Op zich leuk, maar als je dan toch je beste vrienden ziet, en het is het 'zaterdagavondevent', alles eromheen is geregeld en je bent er allemaal, dan brengt het het meeste voldoening als het gesprek gaat over waar jij wil dat het over gaat . Ik vind dat, en het is een kick om te merken dat anderen dat ook vinden.

Tot nu toe is de aanleiding voor de gesprekken een aantal vragen, die ik van te voren in samenspraak met de gastvrouw bedenk en formuleer. Op de avond zelf wordt op ludieke of eenvoudige wijze bepaald wie er een vraag krijgt. De vraag kan verstopt zijn in een ballon die eerst kapot moet, in je eten zitten of gewoon in een mooie doos op tafel. Het worden mooie, betekenisvolle avonden waarin iedereen veel verbinding voelt. Wat vooral bijzonder is als in eerste instantie niet iedereen elkaar kent.

Wat ook bijzonder is, is dat het volgens mij de aandacht is die het werk doet. Op een van de etentjes hadden we de vragen wat lichtvoetig geformuleerd om het een beetje luchtig te houden. Dat werkte maar ten dele. Op de een of andere manier is het toch heftig als je alle aandacht krijgt en iedereen echt luistert naar wat je te vertellen hebt. Tijdens mijn studie heb ik een literatuuronderzoek gedaan naar de werking van verschillende vormen van psychotherapie. Wat bleek? Het maakt niet uit wat je doet. Wat werkt is dat er iemand is die naar je luistert, op een vast tijdstip op een afspraak die terugkeert. Dus het verbaast me niet. Het is alleen wel wonderlijk dat zelfs een vraag als: 'wat is je lievelingsboek?' je terug kan brengen naar gevoelige herinneringen. Uiteindelijk vind je zo'n boek mooi omdat het raakt aan een persoonlijke thema.

Deze lente is goed begonnen. Ik heb er zin in, geniet van de positieve reacties en heb enorm veel nieuwe ideeën. Wat een heerlijk gevoel als je naar huis rijdt na een feestje en je voldaan voelt omdat het ergens over is gegaan in plaats van te balen omdat je niemand echt gesproken hebt...

Dromen van orzotto

Dromen van orzotto

Maandagochtend, half 9. Ik ruim de tafel af en zet de smeerkaas in de koelkast, bovenop een pakje koriander. Meteen begint het: wat zou je daar nou mee kunnen maken? Nachos in de oven, de smeerkaas op een plat bordje smeren, verse koriander eroverheen en de zaak versieren met een beetje lekkere chilisaus. Wij hebben net onze biologische Balinese chilisaus opgemaakt. Zalig was die. Niet té zoet, lekker pittig.

Zo begint de dag tegenwoordig. In de auto gaat het verder. Wat zou je op de kaart kunnen zetten als lekker ontbijt, waar is het vandaag markt, als ik meer wil leren over vis, waar zal ik dan beginnen? Ik zit op een verjaardag met mijn dochtertje te spelen in de buurt van een boekenkast en binnen de kortste keren ben ik verzonken in het ‘fishes kookboek’. Gemaakt door de mensen van de winkels ‘fishes’ waar ze uitsluitend duurzaam gevangen vis verkopen. De oprichter was afgelopen donderdag ook te zien bij Keuringdienst van waarde. Het ging over duurzame vis, en afgezien van de discussie of dat nou iets toevoegt zo’n keurmerk ‘duurzaam’, was het prachtig om te zien wat een liefde deze man voor zijn visjes heeft. Hij weet precies waar zijn vis vandaan komt, hoe ze zijn gekweekt, gevangen. En vertelt daar bijzonder enthousiast over.

Kortom, ik ben verliefd. Verliefd op mijn nieuwe plan om eten en psychologie te combineren. Als mijn gedachten even de ruimte krijgen gaan ze automatisch en schijnbaar autonoom aan de slag. Recepten bedenken, plannetjes maken, bedenken wie ik moet spreken om mijn ideeën verder vorm te laten krijgen, hoe ik meer kan leren, mezelf opleiden, van anderen leren. De belangrijkste vraag waar ik nog niet echt een antwoord op heb, is hoe ik mijn nieuwe droom werkelijk kan laten worden terwijl ik eigenlijk mijn handen vol heb aan mijn gezin, met die drie lieve, kleine aandachtsvretertjes.

Deze week was het vakantie, met alle kindjes thuis was er weinig tijd over om te werken. Maar met Tijn van 4 was het goed pasta maken. Samen ons verbazen over hoeveel eieren erin gaan, deeg maken met het meel dat we bij de molen in de buurt hebben gekocht en uitrollen! De vulling bedenken ( ricotta met gedroogde fungi porcini, Parmezaanse kaas en winterpostelein) en de ravioli maken. Heel gezellig. Het bleek aanstekelijk te werken. ’s Avonds nam ik wat pasta mee naar mijn broer die het heerlijk vond. Hij geloofde eerst niet dat ik het zelf had gemaakt en toen ik vertelde hoe makkelijk het is om te doen, was hij vastbesloten om het ook snel te gaan maken met zijn dochter van tien. Dat enthousiasme bij elkaar over brengen, daar word ik gelukkig van.

De laatste dag van de vakantie nog de orzotto nagemaakt die ik in Parijs had gegeten. Risotto van gerst, heerlijk, met zeewier erdoor en gegrilde visjes erop. Toen waren het tongfilets, maar bij gebrek daaraan waren de scholfilets nu ook heerlijk. Toch weer wat geleerd. Zo is het wel te combineren, zo’n druk gezin met mijn nieuwe ambities. Deze week iedereen weer naar school, en dus weer een beetje meer ruimte om verder te denken en te dromen…

(Ps: de uitzending van Keuringdienst van waarde over vis heeft een grote discussie op doen waaien, ze waren wat sceptisch over de zin van het keurmerk ‘duurzaam’. Leuk om te volgen en je mening aan te scherpen http://sites.rvu.nl/page/8522)