Het komt als altijd weer, op liefde neer...

Binnenkort vier ik de verjaardag van mijn oma. Met mijn familie. Op zich niets bijzonders zou je zeggen, behalve dat ze alweer bijna tweeëneenhalf jaar geleden is overleden. Ik heb iedereen maar uitgenodigd om te komen eten.

Als ik aan een verjaardag van mijn oma denk, zie ik een huiskamer voor me met een kachel waar twee grote pannen op staan. Er zit soep in, altijd twee soorten. Ze was op 8 december jarig en waar we elke zondag bij haar uit groenten- en kippensoep konden kiezen, was het rond deze tijd vaak bruine bonensoep en erwtensoep. En dan echte, van botten en merg. Met roggebrood en katenspek.

Iedereen is er, in mijn plaatje. En zo jong nog. Mijn nichtje die nu net aan haar derde studie is begonnen zit hier nog in een wipstoeltje, mijn opa leeft nog. Vrienden van mijn jonge oom zijn er, ze drinken pijpjes pils. En er is bowl in een fantastische glazen schaal met van die kleine schaaltjes die er aanhangen. En kwarktaart. Ook andere taart, maar ik weet al in de auto op weg hierheen dat ik kwarktaart neem. En ik help natuurlijk.

Kortom, ik hoop dat we binnenkort met de hele familie, (we denken gewoon erg aan diegene die er niet meer zijn, dan zijn ze er een beetje bij), de gerechten maken waarmee mijn oma ons verwende. Dat iemand zich aan haar draadjesvlees waagt, iemand schelvis met botersaus maakt, iemand die kwarktaart maakt, met mandarijntjes. En we port drinken en veel lekkere koffie. Met liefde.