Het Women only -Fuck it!- Rentree diner 2013

In Frankrijk krijgt iedereen tegelijk vakantie en komt iedereen tegelijk terug. Die terugkomst is aanleiding om een mooie nieuwe start te maken. Op alle fronten kan je 'La Rentree' aangrijpen om eens even lekker fris te beginnen. Nieuwe mode, allerlei dingen voor in huis, dorre blonde vakantieharen eraf en nieuw haar. En natuurlijk is het oogsttijd, dus 'homey' recepten met druiven, vijgen, het laatste zomerfruit, mooie kazen, lamsvlees wat nu heerlijk is, zonnebloemen op tafel, de laatste rozen in de tuin. 

De herfst die er onvermijdelijk achteraan komt is de tijd in de natuur dat de aarde zich gaat terugtrekken en deep down nieuwe kiemen gaat ontwikkelen voor alles wat er straks weer gaat groeien. Ik hou van die cyclus en vind het een fijn moment om voor mezelf het afgelopen jaar te evalueren. Te oogsten en even stil te staan bij wat er goed is gegaan, trots te zijn. En te kijken naar wat er nog mist en wat dat betekent voor het komende jaar. Plannen maken. Voor jezelf. 

Ik heb alleen vrouwen uitgenodigd. Niet echt om een speciale reden, maar wel allemaal vrouwen die ik hoog heb zitten en waarmee ik graag een avond aan tafel over dit soort dingen praat. En geniet van alles wat er is. Ik denk dat iedereen op een avond even zonder partner beter op zichzelf kan focussen en dat is ook wel eens lekker, toch?

De avond is natuurlijk informeel, maar er is wel een thema, wat de aandacht richt op bovenstaande. Ik ben fan van de 'fuck it' gedachte. Het idee erachter is dat teveel mensen zich teveel zorgen maken over onbelangrijke dingen. Zorg dat je onderscheid maakt tussen belangrijke en onbelangrijke dingen en zeg: 'fuck it!' tegen de laatste categorie. Het boek legt het iets genuanceerder uit, maar je moet het echt eens proberen, werkt de hele dag door!

Kortom, ik schotel je graag zaterdag 5 oktober een heerlijke maaltijd, goede wijn en een thema voor, waar je je tanden in kan zetten als je wilt. Je kan ook mensen meenemen, gezellig... Wel even aanmelden graag. Roos@curiouscatering.com

Oesters opwindend? Feiten en verbeelding.

   De oude Grieken dachten dat hun godin van de vrouwelijke vruchtbaarheid en liefde Aphrodite, in een oesterschelp verwekt of geboren was. Casanova scheen er 50 te eten bij zijn ontbijt. Is het een mythe dat oesters lustopwekkend zijn of is het echt zo? 

Voor mij is het simpel: of het nou aan de kant van de weg is, uit een plastic krat en opengemaakt door een ferme Française met een gebloemd plastic schort, of met een glas champagne op het dakterras op de hoogste verdieping van een chique hotel in Londen, oesters zijn spannend. Zelfs de babyshower waar ik laatst was, werd na het nuttigen van een half dozijn oesters plotseling een opwindende gebeurtenis. Blijft de vraag: werkt het nou echt? En zoja, is het de vorm, of echt de oester zelf? 

   Naar de werking van afrodisiaca is weinig wetenschappelijk onderzoek gedaan. Misschien omdat mensen de mystieke sfeer die om dit eten heen hangt willen behouden. Niet alleen oesters, ook chocolade, drop, honing, vijgen en avocado’s schijnen een lustopwekkende werking te hebben.

   Een van de manieren waarop eten lust op kan wekken is als er een gelijkenis is met menselijke geslachtsdelen. Dit gaat voor de oester natuurlijk op, net zoals voor de zojuist genoemde avocado, die zijn naam ontleent aan een Azteeks woord voor testikel. Tijdens de oogst van de avocado’s mochten de Azteekse maagden niet op het veld komen vanwege de prikkelende gelijkenis van de rijpe vruchten die aan de bomen hingen. Een echt afrodisiacum wekt je lust op, het zorgt dat je klaar bent voor en uitkijkt naar actie.

   Van alle voedingsmiddelen waarvan men denkt dat ze werken als afrodisiacum, zijn alleen oesters gedegen wetenschappelijk onderzocht, en wat bleek? Het lijkt erop dat ze echt iets doen. Recentelijk is aangetoond dat oesters de stoffen D-asparaginezuur en NMDA bevatten. Zij werken op de hersens en stimuleren de aanmaak van de sekshormonen oestrogeen en testosteron. Oesters bevatten ook veel zink, wat belangrijk is voor de mannelijke vruchtbaarheid, sperma bevat veel zink. Het is alleen nog niet bekend of oesters voldoende van deze stoffen bevatten om echt verschil te maken.

De conclusie is dus dat de oester niet alleen door zijn vorm zinnelijk is. Dat het werkt is bewezen, en als je het zekere voor het onzekere wilt nemen moet je er vooral veel van eten!

'Het nieuwe ruig'

Er gebeurt een hoop in de wereld van het eten. Wat ik echt cool vind is dat er zoveel mensen zich voelen aangetrokken tot het 'echte' eten, wat minder frivool is, en meer ruig. Zoals Mac van Dinther in de volkskrant van gister zei: 'het nieuwe ruig'. De keuken van restaurant Rijsel in Amsterdam wordt geroemd. Ik was er een maand geleden. Het is er heerlijk. Het is ruim, je hebt het gevoel dat alles kan. Er is aandacht, een mooie kaart, veel wijnen per glas, een leuk nieuw aperitiefje (Nederlands, van het westergasfabriekterrein: rabarcello). Heerlijk.

Wat wil je nou nog meer. Ik snap het wel. Die gasten zitten twee keer vol, elke avond. Dus zo simpel kan het zijn. Eerlijk eten, keuzes maken. Geen rare halffabrikaten gebruiken, een soep starten met een uitje en mooie bouillon en geen pakjes! Er is een rotisserie, wat ook bijdraagt aan de ruigheid vind ik.

We waren ook bij le chateaubriand, 3 keer ondertussen. Ik ga er speciaal voor naar Parijs. It rocks. Letterlijk, want om een uur of half twaalf, als de zaak twee keer stampend vol heeft gezeten en de meeste gerechten over de counter zijn gegaan, gaat keihard de muziek aan vanuit de keuken. Pure rock. Heerlijk. En alleen maar mooie mannen in de bediening. En een vrouw, de sommelier, die geweldig is, kundig en leuk. En een prachtige vin nature Pouilly Fuisse aanraadde die me nog steeds op mn netvlies staat.

Vorige week zag ik een uitzending van Anthony Bourdains 'No Reservations'. Hij was in Tokyo bij het 'Cook it Raw' event. Mijn god. 15 Avant garde chefs van dit moment wereldwijd. Ze komen 4 dagen bij elkaar en koken zoals ze zelf willen eten. Ze jagen, plukken, schieten, vissen alles bij elkaar wat ze nodig hebben en koken daarmee de sterren van de hemel. Rene Redzepi (Noma), David Chang, Inaki Aizpitarte (Le Chateaubriand), Albert Adria (ja, broer van) en nog zo een hand vol chefs hebben een missie. Cook it raw brengt de chefs en de lokale producenten van mooie producten bij elkaar en heeft als doel de mogelijkheden van het koken te exploreren. En dan echt.
Niet alleen om innovatie op je bord te creëren  maar ook om bij te dragen op sociaal, cultureel gebied en bij milieu issues. Ik onderstreep hun principes: Milieu (environment) Samenwerking, Creativiteit en Tradities.

Wat is er mooier dan wanneer tradities en innovatie hand in hand gaan. Ik ben benieuwd wat Ron Blaauw gaat doen. Hij nam een risico en heeft zn twee sterrenzaak opnieuw vormgegeven en gaat anders koken, eenvoudiger. Zijn nieuwe zaak zit nu ook stampvol. Een simpele formule: alle gerechtjes €15,00. Je kan er zoveel bestellen als je wilt.
Ergens klinkt het als een noodgreep. Maar hij volgt op zijn manier zijn hart. Ik hoorde hem op een filmpje zeggen dat hij tong en tarbot ging maken en dat daar dan een surpluutje voor wordt gerekend. Dan ben ik bang dat de formule halfslachtig wordt. Bij 'Le Chateaubriand' eet je voor 60 euro 8 gangetjes. Altijd dezelfde prijs, en je gaat met een gevulde maag, maar niet overvol, naar huis, dolblij en tevreden. Ik vind dat je dan meer karakter toont. Simpel houden is volgens mij een van de regels van 'het nieuwe ruig'.

Ik ga me weer meer thuisvoelen in restaurants en dat is absoluut vooruitgang! Hup Holland!

Met havermout de ochtend door!

Havermout

Volgens mij is het een hype. Dat komt goed uit, want ik vroeg me al een tijdje af hoe je dit lekkere spul voor een groter publiek aantrekkelijk kon maken. Het is lekker, gezond en 'comforty'.
Ik ontbijt er al jaren mee en we bakken regelmatig havermoutkoekjes. Je komt de ochtend behoorlijk goed door: je hoeft geen brood te snijden en smeren, het is snel klaar en je kan er de hele ochtend op verder. Zolang de mussen niet dood van het dak vallen, geniet ik met m'n kinderen s ochtends van een warm, troostrijk, zoet, romig havermoutontbijt.
Het is rijk aan vitamine B1, wat een rol speelt in je zenuwstelsel, onder meer bij emotionele verstoringen. Wie weet helpt het om de ochtend emotioneel stabiel door te komen, ook fijn! En het zit boordevol vezels, die langzaam verteren, waardoor je geen hoge pieken (en dus daarna dalen) hebt in je suikerspiegel.

fijne havermoutvlokken

Havermoutontbijt: 
Ik maak het met rozijntjes, kardemom en gemberpoeder (djahe). Je kan ook abrikozen erbij doen. Later voeg ik honing en soms koude melk toe. De vraag is altijd of je het met melk of water kookt. Klassiek gezien kook je het met water en voeg je, afhankelijk van de gewenste consistentie, koude melk toe als je aan tafel zit en gaat eten. Voordeel is dat het niet aanbrandt als je het zo doet. Ik vind koken met melk lekkerder. Roeren blijft een essentieel onderdeel, voor de romigheid.

Nodig:
1 kom fijne havermoutvlokken
1 kom melk
1 kom water
snuf zout
halve theelepel gemberpoeder
halve theelepel kardemompoeder
handje gewassen rozijnen
extra melk

Recept:
Doe in een pan met dikke bodem het water, de melk en de havermoutvlokken. (Bij de natuur- of reformwinkel kan je meestal kiezen tussen fijne en grove, neem fijne!)
Breng aan de kook. Als het kookt doe je er een snuf zout bij, de rozijnen, de kardemom het gemberpoeder. Zet het vuur zacht. Roeren. Laat het vijf tot tien minuten zachtjes koken, terwijl je regelmatig roert.
Als het klaar is verdeel je het over twee kommen. Zet een kan koude melk op tafel. Als het afkoelt en het wordt dik kan je het naar wens verdunnen. Eet met honing, agave, of bruine suiker. En een scheutje  arganolie als je hebt.

Havermoutkoekjes met cocos:

Deze koekjes worden 'oaty anzac biscuits' genoemd. ANZAC staat voor 'Australian and New Zealand Army Corps', dat is opgericht in de eerste wereldoorlog. Er wordt gezegd dat de vrouwen van soldaten deze koekjes opstuurden aan hun mannen in het leger, omdat ze zo lang lekker bleven en dus goed verscheept konden worden. Als je je toch voorstelt dat je een doosje van deze koekjes krijgt terwijl je ergens aan het front zit. Ik ken geen koekjes met een huiselijker en troostrijker uitstraling.

De term Anzac mag eigenlijk alleen gebruikt worden voor dit leger. Er wordt een uitzondering gemaakt voor de Anzac Biscuits. Op voorwaarde dat men zich aan het originele recept en vorm houdt en dat je het biscuits noemt en geen cookies. Cookies associëren mensen niet met Australie. Er zijn twee varianten, de echte biscuits zijn meer een soort harde crackers, heerlijk om in je thee te dopen. De andere soort is gemaakt met cocos, boter, en golden syrup. Er zit nooit ei in. Eieren waren schaars in de eerste wereldoorlog in Australie en Nieuw-Zeeland omdat de kippenboeren in het leger zaten. 

In 2008 nam de keten Subway de koekjes in het assortiment op. Zij werden er door het 'Department of Veteran Affairs' op gewezen dat ze de koekjes alleen mochten verkopen als ze volgens het originele recept werkten. De keten haalde de koekjes uit de roulatie, omdat ze geen mogelijkheid zag om ze op die manier kosten effectief te maken. Ze blijven dus huiselijk. Ironisch, want een van de redenen dat ik ze thuis zelf bak is omdat het vele malen goedkoper is dan dit soort koekjes in de winkel te kopen. Zeker als je ze biologisch wilt. 

Ik maak deze koekjes met de kinderen. Ze zijn sneller klaar dan je naar de winkel kan lopen om ze te kopen. In australische recepten staan de meeste hoeveelheden in cups aangegeven. Ideaal, als je zo'n afmeetsetje hebt (webshop dille & kamille bijv).

Nodig:
1 cup (100 gr) fijne havermoutvlokken
1 cup (135 gr) bloem
3/4 cup (65 gr) gemalen cocos
1/2 cup (110 gr) (of minder als je dat lekkerder vindt) suiker
2 eetlepels golden syrup (of agave)
125 gr boter
1/2 theelepel baking soda
1 eetlepel heet water.

Recept:
Verwarm de oven voor op 160 graden. Doe de havermout, het meel, de suiker en de cocos in een kom. Zet een pannetje op met de golden syrup en boter op en laat smelten op een zacht vuurtje. Meng het baking soda met het hete water en voeg bij het botermengsel. Roer het botermengsel door de droge ingrediënten en roer goed. Bekleed een bakplaat met bakpapier. Leg met twee eetlepels (of lekker met je handen) kleine hoopjes op de bakplaat. Kneed ze een beetje in elkaar en maak ze iets platter. Geef de koekjes een beetje de ruimte, omdat ze wat zullen uitlopen. Bak 10 minuutjes, of tot ze goudbruin zijn. Als je ze kort bakt worden ze meer chewy, als je ze wat langer bakt lekker bros, wat je wilt!

Flapjacks

Flapjacks (12 koekjes)
Nog een receptje dan. Dit keer zonder suiker, meel of zuivel. Flapjacks kunnen zo in het mandje van de kinderen bij het paasontbijt. Ook heerlijk als tussendoortje in de broodtrommel, want zonder suiker, dus het mag van school. En bij de koffie doen ze het behoorlijk goed.

Nodig:
boter om in te vetten
175 gr vloeibare honing
1 el stroop (ik nam maple syrup)
150 gr boter
175 gr havermout
1 tl vanilleextract of de zaadjes van een vanillestokje.

Recept:
Verhit de oven tot 180 graden. Vet een bakplaat of braadslee in, of neem een metalen ovenschaal.
Verhit de honing, stroop en boter in een pannetje met dikke bodem tot de boter gesmolten is. Haal de pan van het vuur. Roer de havermout en vanille door het honingmengsel en druk het mengsel in de schaal of plaat. Bak het 15 tot 25 minuten, afhankelijk van hoe dik de koek is, tot het goudbruin is. Laat even afkoelen en snijd in stukken terwijl het nog warm is. Als het afkoelt zal het consistenter worden. Bewaar in een goed afsluitbare trommel. Als ze dat halen...

E-nummers

Morgen is het zover! Dinsdag 22 januari komt Will Jansen, hoofdredacteur van het onvolprezen Bouillon! magazine vertellen over e-nummers. Hij heeft ook het boekje: 'wat zit er in uw eten?' uitgegeven. Ik wil er alles over horen en hoop dat meer mensen dat hebben. De lezing wordt georganiseerd door Slow food en vindt plaats in restaurant Aangenaam in Haarlem, een biologisch restaurant, gerund door twee aardige jongens, die ook Slow food lid zijn. Zo kom je nog eens ergens. Als je naar de lezing komt, krijg je ook het boekje.

Toen ik het boekje in handen kreeg, vond ik wat ik las schokkend. Het werd al snel een soort spel. Ik trok iets uit de ijskast en keek op het etiket, boekje erbij. In het boekje kun je de e-nummers opzoeken in een lijst en aan de kleur zien (groen, oranje, rood) of het niet schadelijk, een beetje of erg schadelijk is en wat de risico's zijn. 

Amora mosterd: voor een heerlijk frans gevoel bij alles wat je maakt: E224: Kaliummetabisulfiet. Code red: echt vermijden. Ah nee! Misselijkheid, longirritaties, astma en meer nare dingen kunnen je lot zijn als je dit eet. 

En 'Vetamite', een variant op 'Marmite', heerlijk op je boterham vind ik al m'n hele leven. Gistextraxt is het grootste bestanddeel. Dat is volgens het boekje een dekmantel voor Mononatriumglutamaat (E621). Een smaakversterker die ervoor zorgt dat je meer eet dan je van plan was en volgens het boekje zeer veel risico's met zich meebrengt, waaronder kanker. Dit middel zou de verborgen reden zijn waarom je bijvoorbeeld een zak paprikachips achter elkaar leegeet. 

Ik koop zo'n potje 'Vetamite' in de natuurwinkel. Het is van het merk Vetara en wordt gedistribueerd door Natudis. Zij zijn een groothandel in biologische en reformproducten. Op de site van Natudis staat het motto van reformproducten: 

'Reformproducten zijn samengesteld uit puur natuurlijke ingrediënten. Ze bevatten geen kunstmatige geur-, kleur- en smaakstoffen en geen kunstmatige conserveringsmiddelen' 

Wat nu? Ik heb morgen wel een vraag tijdens die lezing. Wat is het nou, slecht of niet slecht?

Ik heb menig potje 'Marmite' en 'Vetamite' verslonden. Paprikachips ook, maar daarvan weet iedereen dat het niet gezond is. 

Dit boekje lezen of gebruiken is niet zonder gevolgen. You have to kill your darlings... Hoeft natuurlijk niet, maar je kunt met dit boekje wel de keuze, bewust maken om bepaalde boodschappen wel of niet te kopen, dan wel op te eten of te drinken. De schrijfster waarschuwt vooral niet achteraf heel bezorgd te worden als blijkt dat je al je hele leven jezelf en je kinderen volstopt met allerlei giftige stoffen. Maak bewust de keuze. Of zoek als je in een risicogroep zit (ouder, zwanger, diabetes, astmatisch etc) naar goede vervangers.

Wat ik er handig aan het boekje vind:

• je hebt op een rijtje welke additieven wel, een beetje of niet schadelijk zijn, en wat de risico's zijn.
• je weet de namen achter de e-nummers, zodat je ze beter kunt herkennen.
• er is een super handige app voor de Iphone, waarmee je tijdens het boodschappen doen etiketten kunt checken. 
• er staat informatie in over Aspartaam en Mononatriumglutamaat, incl websites om meer te lezen. 

De eeuwige discussie is natuurlijk of alles wat erin staat wetenschappelijk bewezen is. Nou, dat is geloof ik niet zo. De onderzoeken zijn niet linea recta te traceren. Hoewel er een lijst met onderzoeken achterin staat, waar je wel even zoet mee bent. 

'Waarom zou de overheid de schadelijke additieven niet verbieden', vraag ik me af. En 'wanneer is iets nou kankerverwekkend?' Dat zijn allerlei vragen waar het hopelijk morgen over zal gaan. Ik nodig je van harte uit om te komen, zeker ook als je kritische vragen hebt. 

Rest de vraag: wat kan je dan nog wel eten? Het antwoord is: veel zelf koken, geen pakjes, wel lokaal en biologisch eten. Maar ook dan moet je dus de etiketten checken. En verder keuzes maken, van een chocoprins zal je niet meteen kanker krijgen neem ik aan. En van een zak paprikachips ook niet gelukkig. 

Lezing: dinsdag 22 januari 2013
Restaurant Aangenaam
Kleine houtstraat 105
Haarlem
20.00 tot 22.00
€15,00 leden €20,00 niet leden