Het komt als altijd weer, op liefde neer...

Binnenkort vier ik de verjaardag van mijn oma. Met mijn familie. Op zich niets bijzonders zou je zeggen, behalve dat ze alweer bijna tweeëneenhalf jaar geleden is overleden. Ik heb iedereen maar uitgenodigd om te komen eten.

Als ik aan een verjaardag van mijn oma denk, zie ik een huiskamer voor me met een kachel waar twee grote pannen op staan. Er zit soep in, altijd twee soorten. Ze was op 8 december jarig en waar we elke zondag bij haar uit groenten- en kippensoep konden kiezen, was het rond deze tijd vaak bruine bonensoep en erwtensoep. En dan echte, van botten en merg. Met roggebrood en katenspek.

Iedereen is er, in mijn plaatje. En zo jong nog. Mijn nichtje die nu net aan haar derde studie is begonnen zit hier nog in een wipstoeltje, mijn opa leeft nog. Vrienden van mijn jonge oom zijn er, ze drinken pijpjes pils. En er is bowl in een fantastische glazen schaal met van die kleine schaaltjes die er aanhangen. En kwarktaart. Ook andere taart, maar ik weet al in de auto op weg hierheen dat ik kwarktaart neem. En ik help natuurlijk.

Kortom, ik hoop dat we binnenkort met de hele familie, (we denken gewoon erg aan diegene die er niet meer zijn, dan zijn ze er een beetje bij), de gerechten maken waarmee mijn oma ons verwende. Dat iemand zich aan haar draadjesvlees waagt, iemand schelvis met botersaus maakt, iemand die kwarktaart maakt, met mandarijntjes. En we port drinken en veel lekkere koffie. Met liefde.

Slow food on a high pace

Varkens, sinaasappels, paarse mais en siciliaans ijs. Gedroogde vijgen met anijs, vermouth as you never had it before... Dat is de 'Salone del Gusto', de tweejaarlijkse beurs van de internationale Slow Food organisatie. Italië in een notendop: 4 hallen vol met zorgvuldig geproduceerd eten. En al de producenten erbij.

Na 10 uur slenteren, proeven, kijken, ruiken en voelen bedachten we op dag twee een spel: ken je producent. Zoals een hond en het baasje op elkaar lijken, zo herken je na 500 pecorino's de kaasboer. En de wijnboer. En valt de vijgenboer met zijn heldere blik en dito huid echt op tussen de stoere varkensboeren die hun ham en 'lardo' venten. Zet een paar verschillende boeren op een rijtje en kijk of je kunt zien wat ze verbouwen.

Misschien was het de behoefte om de controle terug te krijgen na overdonderd te zijn door de overvloed aan eten. Het had een wat vervreemdend effect, zoveel eten terwijl de boodschap van 'Slow food', naast genieten, ook matiging is. Dat is meteen het enige kritiekpunt op een beurs die 180.000 bezoekers een blik gaf op de diversiteit die er is aan eten, in Italië en daarbuiten.

Wat het bijzonder maakte, was om rond te lopen tussen al die andere geïnteresseerden en je bewust te worden dat er veel mensen zijn die het belangrijk vinden dat eten op een natuurlijke, zorgvuldige en vaak kleinschalige manier gemaakt wordt. En dat er zoveel verschillende vormen tomaat zijn, zoveel kleuren rijst, pimpelpaarse mais, ontelbare verschillende kazen in allerlei vormen, verse gifgroene olijfolie en de lekkere dingen die ervan gemaakt worden. De 'Salone del gusto' is veel grootser opgezet dan twee jaar geleden en dat lijkt me een teken dat slow food een succes is en een bestaansreden heeft.

Het leukste vond ik zonder meer de workshop 'Koreaanse Kimchi maken', gegeven door een oudere Koreaanse Kimchi meesteres, die in het engels werd vertaald door een Italiaans sprekende Koreaanse jongen met op de achtergrond een Macedonische drumband. Kostte even wat concentratie, maar ik weet nu alles van Kimchi. (= Pittig ingemaakte kool, die Koreanen als basis gebruiken voor heel veel gerechten, voornamelijk in de winter als er niet zoveel verse groenten verkrijgbaar zijn, heerlijk)

En het lekkerste? De minestrone op het streetfoodstraatje waar ze straateten uit allerlei landen (maar vooral Italië) klaarmaakten wint het net niet van de 'bombetti'. Goddelijk varkensvlees, gekruid en met een beetje kaas ertussen opgerold en met een heleboel op een grote spies boven stoer vuur gegrild. 5 in een puntzak, biologisch biertje uit de Dolomieten erbij, zonnetje...

Over twee jaar ga ik weer. Misschien ga je dan wel mee, op een 'salone reisje', volledig georganiseerd door Curious Catering, met leuke workshops, interessante lezingen en proefsessies. En natuurlijk uitstapjes vermouth drinken in een van de barokke cafés in de stad en witte truffel eten op de 'fiera' in Alba! Saluti!