De tuin blijkt steeds beter geschikt om groepen mensen te ontvangen in de afzonderlijke zitjes. De bloeiende rozen, vlinderstruik en jasmijn doen hun subtiele werk. Soms worden alle bankjes en stoeltjes en krukjes bij elkaar getrokken en zit iedereen in een gezellige onderons bij elkaar. Idyllisch werd het gister toen de spelende kinderen helemaal bij het gezelschap betrokken waren omdat de 3 armige schommel nou eenmaal tussen de enorme tuintafel en de etende mensen in stond.
En zo krijgen we op spontane laagdrempelige wijze langzaamaan het huiskamerrestaurant wat ik al heel lang wil. Ik dacht altijd dat het niet te combineren zou zijn, maar het gaat prima. En wij vinden niks leuker dan feestjes en etentjes organiseren. Dus als mijn moeder belt of we misschien het Australische gedeelte van de familie dat morgen terugvliegt naar huis bij ons willen ontvangen, dan gooien we de plannen van de dag om en gaan opbouwen, marineren, trekken wat onkruid uit de tuin, zetten de drank koud, halen de borden en glazen van zolder en het feest kan beginnen.
Met de kroketten idem dito. Daar waren we niet aan toegekomen bij een borrel die ik caterde, maar ze waren wel ontdooid dus moesten op. Nou kan je mij 's nachts wakker maken voor een ambachtelijk en met proefbaar veel liefde gemaakte kalfs, of garnalenkroket van Cees Holtkamp. En 10 vind ik ook geen probleem (mini's dan hè) maar 60... Dus het gerucht bij een paar buren laten vallen, tuintafel op straat, frituur erop en vanaf een uur of vier stroomt de stoep vol met gezellige welwillende buren die met eigen glaasjes en wijntjes en kindjes mij komen helpen met eten. Terloops kan ik dan vertellen over mijn nieuwe nering, want het maakt wel nieuwsgierig zo'n krokettenkliekje. Nadat ze alle 60 in no time zijn verorberd regelt mijn zoon van vier nog een baal friet bij de buurvrouw en dan is echt iedereen tevreden.
Voetbal kijken onder de parasol met een paar mensen die op de mand met 36 oesters en 3 al geopende flessen zinderende rosé afkwamen was ook geen verkeerde manier van duurzaam met eten omgaan.
Er liggen nog flessen overgebleven cava te prikken in de schuur. Ze komen van Cava d'or en zijn van het huis Pere Ventura. Die flessen hoeven natuurlijk niet perse op. Eén is er gesneuveld tijdens de wedstrijd tegen Spanje, dat leek mij een goede bestemming. En wat te doen met de andere twee flessen... Vrijdag komt er een goede vriend eten. Ik heb in het Moro kookboek een heerlijk recept gelezen van gepocheerde witte perziken met cava granizado. Joehoe! Ik voel toch een urgentie, zo'n cava moet je volgens mij niet te lang laten liggen, en dan drinken we die andere fles erbij op!
