Een lente vol belofte

Het zit in de lucht! Zo gaat dat dus met een plan als je er echt iets mee doet. Mijn idee om psychologie en koken cq eten te combineren begint wortel te schieten. Op twee succesvolle proef etentjes bleek het concept te werken. Mensen vinden het heerlijk om onder het genot van een met aandacht bereide maaltijd een goed gesprek te hebben. Niks nieuws zou je zeggen. Maar het is niet vanzelfsprekend. Vaak gaat het op een feestje over kinderen, vakanties, werk. Op zich leuk, maar als je dan toch je beste vrienden ziet, en het is het 'zaterdagavondevent', alles eromheen is geregeld en je bent er allemaal, dan brengt het het meeste voldoening als het gesprek gaat over waar jij wil dat het over gaat . Ik vind dat, en het is een kick om te merken dat anderen dat ook vinden.

Tot nu toe is de aanleiding voor de gesprekken een aantal vragen, die ik van te voren in samenspraak met de gastvrouw bedenk en formuleer. Op de avond zelf wordt op ludieke of eenvoudige wijze bepaald wie er een vraag krijgt. De vraag kan verstopt zijn in een ballon die eerst kapot moet, in je eten zitten of gewoon in een mooie doos op tafel. Het worden mooie, betekenisvolle avonden waarin iedereen veel verbinding voelt. Wat vooral bijzonder is als in eerste instantie niet iedereen elkaar kent.

Wat ook bijzonder is, is dat het volgens mij de aandacht is die het werk doet. Op een van de etentjes hadden we de vragen wat lichtvoetig geformuleerd om het een beetje luchtig te houden. Dat werkte maar ten dele. Op de een of andere manier is het toch heftig als je alle aandacht krijgt en iedereen echt luistert naar wat je te vertellen hebt. Tijdens mijn studie heb ik een literatuuronderzoek gedaan naar de werking van verschillende vormen van psychotherapie. Wat bleek? Het maakt niet uit wat je doet. Wat werkt is dat er iemand is die naar je luistert, op een vast tijdstip op een afspraak die terugkeert. Dus het verbaast me niet. Het is alleen wel wonderlijk dat zelfs een vraag als: 'wat is je lievelingsboek?' je terug kan brengen naar gevoelige herinneringen. Uiteindelijk vind je zo'n boek mooi omdat het raakt aan een persoonlijke thema.

Deze lente is goed begonnen. Ik heb er zin in, geniet van de positieve reacties en heb enorm veel nieuwe ideeën. Wat een heerlijk gevoel als je naar huis rijdt na een feestje en je voldaan voelt omdat het ergens over is gegaan in plaats van te balen omdat je niemand echt gesproken hebt...

Dromen van orzotto

Dromen van orzotto

Maandagochtend, half 9. Ik ruim de tafel af en zet de smeerkaas in de koelkast, bovenop een pakje koriander. Meteen begint het: wat zou je daar nou mee kunnen maken? Nachos in de oven, de smeerkaas op een plat bordje smeren, verse koriander eroverheen en de zaak versieren met een beetje lekkere chilisaus. Wij hebben net onze biologische Balinese chilisaus opgemaakt. Zalig was die. Niet té zoet, lekker pittig.

Zo begint de dag tegenwoordig. In de auto gaat het verder. Wat zou je op de kaart kunnen zetten als lekker ontbijt, waar is het vandaag markt, als ik meer wil leren over vis, waar zal ik dan beginnen? Ik zit op een verjaardag met mijn dochtertje te spelen in de buurt van een boekenkast en binnen de kortste keren ben ik verzonken in het ‘fishes kookboek’. Gemaakt door de mensen van de winkels ‘fishes’ waar ze uitsluitend duurzaam gevangen vis verkopen. De oprichter was afgelopen donderdag ook te zien bij Keuringdienst van waarde. Het ging over duurzame vis, en afgezien van de discussie of dat nou iets toevoegt zo’n keurmerk ‘duurzaam’, was het prachtig om te zien wat een liefde deze man voor zijn visjes heeft. Hij weet precies waar zijn vis vandaan komt, hoe ze zijn gekweekt, gevangen. En vertelt daar bijzonder enthousiast over.

Kortom, ik ben verliefd. Verliefd op mijn nieuwe plan om eten en psychologie te combineren. Als mijn gedachten even de ruimte krijgen gaan ze automatisch en schijnbaar autonoom aan de slag. Recepten bedenken, plannetjes maken, bedenken wie ik moet spreken om mijn ideeën verder vorm te laten krijgen, hoe ik meer kan leren, mezelf opleiden, van anderen leren. De belangrijkste vraag waar ik nog niet echt een antwoord op heb, is hoe ik mijn nieuwe droom werkelijk kan laten worden terwijl ik eigenlijk mijn handen vol heb aan mijn gezin, met die drie lieve, kleine aandachtsvretertjes.

Deze week was het vakantie, met alle kindjes thuis was er weinig tijd over om te werken. Maar met Tijn van 4 was het goed pasta maken. Samen ons verbazen over hoeveel eieren erin gaan, deeg maken met het meel dat we bij de molen in de buurt hebben gekocht en uitrollen! De vulling bedenken ( ricotta met gedroogde fungi porcini, Parmezaanse kaas en winterpostelein) en de ravioli maken. Heel gezellig. Het bleek aanstekelijk te werken. ’s Avonds nam ik wat pasta mee naar mijn broer die het heerlijk vond. Hij geloofde eerst niet dat ik het zelf had gemaakt en toen ik vertelde hoe makkelijk het is om te doen, was hij vastbesloten om het ook snel te gaan maken met zijn dochter van tien. Dat enthousiasme bij elkaar over brengen, daar word ik gelukkig van.

De laatste dag van de vakantie nog de orzotto nagemaakt die ik in Parijs had gegeten. Risotto van gerst, heerlijk, met zeewier erdoor en gegrilde visjes erop. Toen waren het tongfilets, maar bij gebrek daaraan waren de scholfilets nu ook heerlijk. Toch weer wat geleerd. Zo is het wel te combineren, zo’n druk gezin met mijn nieuwe ambities. Deze week iedereen weer naar school, en dus weer een beetje meer ruimte om verder te denken en te dromen…

(Ps: de uitzending van Keuringdienst van waarde over vis heeft een grote discussie op doen waaien, ze waren wat sceptisch over de zin van het keurmerk ‘duurzaam’. Leuk om te volgen en je mening aan te scherpen http://sites.rvu.nl/page/8522)