La Rentree (deel twee)

Morgen gaat het gebeuren. Er komen acht vriendinnen, allemaal drukke, mooie, hoogopgeleide, kinderrijke vrouwen, het eerste 'Rentreediner' houden. Ik heb er zin in.

Het belooft een mooie avond te worden: iedereen (op een na die echt niet kon) zie onmiddellijk toe, terwijl we normaal gesproken een slordige twintig minuten nodig hebben om een afspraak te prikken.
Het menu is af, de boodschappenlijst en de planning ook. Man en kinderen zijn elders onder de pannen. Logeerbedjes in staat van paraatheid.

Maar het zou niet Curious zijn als er niet een theorie aan ten grondslag lag. Een idee. De aanleiding staat beschreven in een blog van vorig jaar. Toen kwam het er alleen niet van. Maar het uitgangspunt is hetzelfde gebleven en dit jaar gaat het gebeuren: morgen!

Muziek, bloemen, kaarsen, cider, wijn en een mooi menu. Maar ook een theorie. Een makkelijke, logische. Maar toch. Hoe zorg je als drukke vrouw van de wereld dat je leven niet dichtslibt met belangrijke of onbelangrijke dingen en je opeens een paar jaar verder bent en niet hebt gekozen voor de dingen die je hebt gedaan. Of dat je het niet leuk genoeg gemaakt hebt voor jezelf.

Wat zijn de belangrijkste dingen in je leven en besteed je daar voldoende aandacht aan?
En wat zijn de dingen die het voor jou echt leuk maken, en besteed je daar eigenlijk wel genoeg aandacht aan?

Hieronder volgt de engelse versie van de theorie die ik in eetbare vorm op tafel ga zetten. Met eetbare golfballen, niet van echt te onderscheiden dropkiezels en zand van koekkruimels. Zal mij benieuwen...

A professor stood before his philosophy class and had some items in front of him. When the class began, wordlessly, he picked up a very large and empty mayonnaise jar and proceeded to fill it with golf balls. He then asked the students, if the jar was full. They agreed that it was. The professor then picked up a box of pebbles and poured them into the jar. He shook the jar lightly. The pebbles rolled into the open areas between the golf balls. He then asked the students again if the jar was full. They agreed it was. The professor next picked up a box of sand and poured it into the jar. Of course, the sand filled up everything else. He asked once more if the jar was full. The students responded with a unanimous 'yes.' The professor then produced two cups of coffee from under the table and poured the entire contents into the jar, effectively filling the empty space between the sand. The students laughed. 

'Now,' said the professor, as the laughter subsided, 'I want you to recognize that this jar represents your life. The golf balls are the important things - family, children, health, friends, and favorite passions. Things that if everything else was lost and only they remained, your life would still be full. The pebbles are the other things that matter like your job, house and car. The sand is everything else - the small stuff.'

'If you put the sand into the jar first,' he continued, 'there is no room for the pebbles or the golf balls. The same goes for life. If you spend all your time and energy on the small stuff, you will never have room for the things that are important to you. So... Pay attention to the things that are critical to your happiness. Play with your children. Take time to get medical checkups. Take your partner out to dinner. There will always be time to clean the house and fix the disposal. Take care of the golf balls first - the things that really matter. Set your priorities. The rest is just sand.'

One of the students raised her hand and inquired what the coffee represented. The professor smiled 'I'm glad you asked. It just goes to show you that no matter how full your life may seem, there’s always room for a couple of cups of coffee with a friend.'

Allerzielen

Hoe doe je een dierbare eer aan die er niet meer is? Hoe hou je hem of haar levend in je gedachten en in je hart?

Afgelopen vrijdag hebben we met meer dan 40 mensen Jacques van Harte herdacht. Dat was wonderlijk en mooi. Het graf moest na tien jaar schoon geschrobd, nieuwe grindsteentjes erop, fris wit en diep zwart, om het goede aan te trekken en het kwade af te houden. Er was maar een man of drie aan het werk, kindjes hielpen enthousiast mee. Iemand had een fles rosé mee en wat glaasjes, natuurlijk had iemand anders warme indonesische hapjes mee. Zo stonden we bij te praten in het zonnetje, over het leven nu en het leven toen.

Daarna hebben we gekookt en gegeten bij Duinzigt. Met nog meer, en weer andere mensen, grote tafels buiten, zijn lievelingseten: grote schalen met kip, indische karbonaadjes van de barbecue, dame blanche toe. Heel hard ‘de Dijk’ op, achter elkaar door, nog een keer die Play list, en nog een keer…

Mensen haalden op hun eigen moment herinneringen op bij de fotoboeken, alleen of met elkaar. Wat ik bijzonder vond is dat er tien jaar na zijn dood ruimte was voor andere gesprekken. Bijvoorbeeld tussen mensen die elkaar destijds niet wilden of konden spreken. Nu was de heftigheid uit de lucht, en konden er nieuwe gesprekken ontstaan.

In de afgelopen jaren hebben we een aantal mensen op een soortgelijke manier herdacht. Ze zijn weer even heel dichtbij, en omdat je het samen doet, voed je de herinneringen. Het lijkt of iemand weer een beetje bestaansrecht krijgt. Bijzonder eten maakt het extra intiem. Door de zelfgemaakte advokaat en het stoofvlees was het, de keer dat we mijn oma herdachten, net alsof ze bij ons aan tafel zat.

Op 2 november is het Allerzielen. Ik ben niet katholiek, maar ik vind het een mooi moment voor een nieuw initiatief. We gaan eten en drinken, muziek luisteren en ieder op z'n eigen manier aandacht laten hebben voor zijn of haar dierbare(n). En als het een succes wordt, doen we het elk jaar.

Wil je er ook bij zijn? Mail me dan: roos@curiouscatering.nl
Binnenkort meer info op www.curiouscatering.nl.