Wat een week. Goed geshopt, gepland en gekookt deze week. Eerst voor de verjaardag van mijn twee meisjes van nu drie jaar! Driewerf hoera! En toen voor Vincent's lunch waarin hij het met 3 andere inspirerende mensen wilde hebben over een initiatief voor waardecreatie. Een nadere kennismaking annex brainstorm, beeldvormend. Eerst zou het een dinertje zijn, daarna werd het een lunch zonder keuken, waar ik zelf helaas het grootste gedeelte niet bij kon zijn. Beperkingen zijn in deze fase van mijn onderneming niet zo gek, ik heb zoveel ideeën dat het wel lekker is als er wat kaders zijn. Geen keuken is ook een kader. En er niet bij zijn ook. Koud dus, niet zo'n zin in warmhoudscenarios.
Het werd een grote picknickmand met Gillardeau oesters, Gruner Veltliner, gegrilde vijgen met ricotta en ahornsiroop, salade van gegrilde groene groenten met salsa verde, kazen, ham van Berkshire varkens en heerlijk brood van le fournil. En natuurlijk lambada aardbeien, met mascarpone.
Ik heb erg genoten van het creatieproces om zowel in eet, als psychologie termen te kijken wat ik kon bijdragen aan het succes van de meeting. Ik stond bijzonder vrolijk op na een veel te korte nacht en vond het heerlijk om om 7 uur citroenschilletjes te maken voor de mascarpone en de kroontjes van de aardbeien te halen. Even later witte aubergines grillen en bossen groene verse kruiden staafmixeren voor de salsa verde. Grappig om de gezichten van mijn lieve gezinsleden en de verjaarslogees te zien bij het beneden komen voor ontbijt als het huis al blauw staat (dat effect heeft onze grillpan op de open keuken en dus ook de huiskamer....)
Er waren wel een paar hersenbrekertjes. Hoe leid je een gesprek waar je zelf niet bij bent bijvoorbeeld. Het leek me sowieso belangrijk dat ze met elkaar het werk deden, zowel in praatzin als in eetzin. Dus op een papieren damast tafellaken 4 meter lang vragen geschreven die als input konden dienen voor een goed gesprek of nadere kennismaking. Tussen al het eten door lag de gespreksstof voor het oprapen. De oesters bleken een leuke kickstart. Een uitdaging om open te krijgen, wie kan het, durft het te leren, lust het uberhaupt niet of heeft nog nooit zo´n zalig beestje gegeten?
Ik kon aan het einde toch aanschuiven en was overvallen door het enthousiasme van 'mijn gasten'. Het was bijzonder om de tafel te zien zoals ik hem had voorgesteld, compleet met de vrolijke kaarsen en de vaas bloemen die ik ook in de mand had gestopt. Grappig gezicht, zo'n feestelijk gezelschap in een kamer in een groot kantoorpand in Den Haag. Dit beeld komt dicht bij mijn missie. Het (zakelijke) leven dynamisch en verrassend houden. En ervan genieten.
